آبی که از روی کینه بر امام بسته شد/ یک شب فرصت برای نماز و مناجات

در باب فرهنگ و هنر نوشته ای داریم با عنوان “آبی که از روی کینه بر امام بسته شد/ یک شب فرصت برای نماز و مناجات” که امیدواریم مورد بهره برداری شما قرار بگیرد.

به نوشته خبرنگار فرهنگ و هنر دفاع پرس، کتاب «منتهی الامال» از منابع مشهور و اسناد
موثقی پیرامون تاریخ چهارده معصوم است. بخش مهم و اعظم این کتاب به مقتل امام حسین
علیه‌السلام اختصاص دارد. در این بخش اتفاقات قبل و بعد از عاشورا به ذکر نکات
روایت شده است
.

به علاوه از طرف دیگر وقایع روز عاشورا در این کتاب
بدون کوچکترین تحریفی و بطور مفصل شرح داده شده است. متن پایین بازخوانی شهادت
امام حسین علیه السلام از این کتاب شریف است. در قسمت
سوم سوگنامه محرم به رویارویی لشکر حر
بن یزید ریاحی با کاروان امام حسین علیه‌السلام اشاره شد. در قسمت چهارم نیز وقایع
روز تاسوعا و شب عاشورا روایت می‌شود که پیشتر می‌خوانید.

ورود
آن حضرت به سرزمين كربلا

در
روز دوم محرم‌ وقتی امام حسین علیه السلام به کربلا رسید
فرمود: اين زمين چه اسم گذاری شده؟

عرض
كردند: كربلا.

حضرت فرمود:
اَللّهُمَ اِنّى اَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَربِ وَ الْبَلاءِ
! كَربْ و بَلا فرود آیيد كه اينجا منزل و محل خيام ما است و اين زمين
جاى ريختن خون ما است.

پس
درآنجا فرود آمدند
.

حرّ
نيز با اصحابش در طرف ديگر فرود آمدند و روز بعد عمر بن سعد با چهار هزار سوار به
كربلا رسيد.

عمر بن سعد
بعد از فرود آمدن خواست عروه بن قيس را نزد امام حسین علیه السلام بفرستد و بپرسد
كه براى چه به اين جا آمده‌ است؟

چون
عروه از كسانى بود كه براى آن حضرت نامه نوشته بود حيا مى‌كرد كه برود. ابن سعد به
هر يك از روساى لشكر كه مى‌گفت به اين دلیل ابا مى‌كردند. زيرا كه آنها از كسانى
بودند كه نامه براى آن جناب نوشته بودند. كثير بن عبداللّه برخاست و گفت: من حاضرم
بروم و اگر بخواهى ناگهانى ایشان را می‌کشم.

آن
لعين به لشكرگاه آن حضرت رفت. ابوثمامه صائدى راه بر کثیر بست و گفت:

اگر
می‌خواهی به نزد حسين بروی شمشير خود را بگذار.

گفت:
وَاللّه! شمشير خويش را فرونگذارم، پیکم اگر گوش دهید پیغام بگویم و اگر نه برگردم.

آن
خبيث به سوى عمر سعد بر گشت و عمر، قره بن قيس را روانه كرد. پس آن‌ مرد آمد و سلام كرد و پیغام
رساند حضرت در جواب فرمود: آمدن من به اينجا براى آن است كه اهل ديار شما نامه‌هاى
بسيار به من نوشتند و مرا طلبيدند، پس اگر از آمدن من كراهت داريد برمى‌گردم و مى‌روم.

پس
برگشت و جواب امام را نقل كرد.

عمر
گفت: اميدوارم كه خدا مرا از محاربه و مقاتله با ایشان نجات دهد.

پس
نامه‌اى به ابن زياد نوشت و آنچه اتفاق افتاده بود را گفت.
ابن زیاد در جواب نوشت: نامه تو رسيد. پس به حسين بگو ایشان و اصحابش با يزيد بيعت كنند تا
من هم ببينم چه کنم.

چون
جواب نامه به عمر رسيد آنچه عبيداللّه نوشته بود به حضرت عرض نكرد. زيرا مى‌دانست
آن حضرت با یزید بيعت نخواهد کرد. ابن زياد بعد از اين نامه ديگرى نوشت براى عمر
سعد كه آب بر حسين و اصحاب ایشان ببند.

چون
نامه به پسر سعد رسيد همان وقت عمر بن حجاج را با پانصد سوار بر شريعه گماشت. از
آن روزى كه عمر سعد به كربلا رسيد. ابن زياد لشكر از پی لشکر می‌فرستاد. تا آنكه
تا ششم محرم سی هزار نفر در کربلا جمع شدند.

حضرت
که از آمدن لشكر براى جنگ با خود را ديد به سوى ابن سعد پيام فرستاد كه مى‌خواهم
ترا ببينم. همان شب يكديگر را ملاقات نموده و گفتگوى بسيار با هم نمودند پس عمر به
سوى لشكر خويش برگشت و نامه به عبيداللّه بن زياد نوشت:

خداوند
حریق نزاع ما را با حسين خاموش كرد. اينك حسين با من عهد كرده كه برگردد به نقطه ای كه
آمده يا آنكه برود نزد امير يزيد دست خود را در دست ایشان نهد تا ایشان به هر میزان خواهد
بكند.

چون
نامه به عبيداللّه رسيد و خواند گفت: اين نامه شخصى ناصح مهربانى است با قوم خود و
بايد قبول كرد.

شمر
گفت: اى امير! به خدا سوگند كه اگر حسین خود را به دست تو ندهد و در پى كار خود
رود، نمی‌توانی ایشان را بیابی الحال که به چنگ تو گرفتار است آنچه بخواهی می‌شود. امر
كن كه در مقام اطاعت و حكم تو برآيد.

ابن
زياد حرف ایشان را پسنديد و نامه‌اى نوشت به اين مضمون
:

حتما بخوانید   مارکت و مخاطب کودک و نوجوان ایران تقدیم به سینمای هالیوود شد

اى
پسر سعد! من ترا نفرستادم كه با حسين مدارا كنى. اگر حسين و اصحاب ایشان از من اطاعت کنند
ايشان را به سلامت به سوی من بفرست و اگر امتناع کرد با ايشان بجنگ تا كشته شوند.
اگر به آنچه امرت كنم اقدام نمودى جزا به تو مى‌دهم و اگر نه از عطا محرومى و از
امارات لشكر معزول و شمر بر آنها امير است و منصوب والسلام.

آن
نامه را به شمر داد و به كربلا روانه نمود.

روز
پنجشنبه نهم محرم‌الحرام
شمر با نامه
ابن زياد به كربلا وارد
شد نامه را
به ابن سعد داد
و چون از مضمون نامه آگاه
شد به شمر و گفت: سوگند به خداى تو ابن زیاد را بازداشتى ازآنچه به ایشان نوشتم. واللّه
حسين كسی نيست كه بيعت به يزيد دهد.

شمر
گفت: يا فرمان امیر را اگر لشكر را با من واگذار.

عمر
سعد گفت: من اين كار را انجام خواهم داد.

شمر
چون ديد كه ابن سعد مهياى جنگ شده نزديك لشكر امام عليه‌السلام آمد و فریاد زد:

كجايند
فرزندان خواهر من عبداللّه و جعفر و عثمان و عباس.

امام
حسين عليه‌السلام برادران خود را امر فرمود: جوابش را دهيد اگر چه فاسق است لكن با
شما خويشى دارد.

پس
آن سعادتمندان با آن شقى گفتند: چه بود كارت؟

گفت:
شما در امانيد از دور برادر خود كناره گيريد و سر در طاعت امير المؤمنين يزيد
درآوريد
.

جناب
عباس بن على عليه‌السلام بانگ بر ایشان زد:

لعنت
باد بر امانى كه براى ما آوردى، می‌خواهی ما دست از برادر و مولاى خود برداريم
و سر در طاعت ملعونان درآوریم.

شمر
از شنيدن اين كلمات خشمناك شد و به لشكرگاه خويش بازگشت
.پس ابن سعد لشكر خويش را بانگ زد: اى لشكرهاى خدا سوار شويد و مژده دهنده
بهشت باشيد.

حتما بخوانید   «چه بخواهی و چه نخواهی در این عملیات شهید می‌شوی»

لشکریان
سوارشدند و رو به اصحاب حضرت سيدالشهدا عليه‌السلام آوردند.

جناب
عباس عليه‌السلام به خدمت آن حضرت آمد و عرض كرد: لشكریان روى به شما آورده‌اند.

حضرت
فرمود: اى برادر، سوار شو جانم فداى تو باد. برو از ايشان بپرس چه شده كه رو به ما
آورده‌اند.

جناب
عباس عليه‌السلام با بيست سوار به سوى ايشان شتافت و پرسيد: غرض‌تان از اين غوغا چيست؟

گفتند:
از امير حكم آمده یا تحت فرمان ایشان در آیيد یا بجنگیم.

جناب
عباس عليه‌السلام فرمود: تعجيل مكنيد تا من برگردم و كلام شما را به برادرم برسانم.

جناب
عباس عليه‌السلام به سوى امام شتافت و خبر را معرفی داشت.

حضرت
فرمود: برگرد و از ايشان مهلتى بخواه كه امشب را صبر كنند كه امشب نماز و دعا بخوانم.

جناب
عباس عليه‌السلام برگشت و از ايشان آن شب را مهلتى طلبيد
.

آن
منافقان آن شب را فرصت دادند و اين دو لشكر به خیمه‌های خود برگشتند.

ذكر
وقايع شب عاشورا

شب
عاشورا امام حسين عليه‌السلام اصحاب خود راجمع كرد و فرمود
:

همانا
من اصحابى باوفاتر از اصحاب خود نمى‌دانم و اهل بيتى از اهل بيت خود نيكوتر ندانم،
آگاه باشيد كه من بيعت خود از شما برداشتم و شما را به اختيار خود گذاشتم تا به هر
جانب كه خواهيد بروید. چه اين جماعت مرا مى‌خواهند.

چون
آن جناب سخن بدين جا رسانيد، اهل بیت امام حسین علیه السلام گفتند: براى چه اين
كار كنيم آيا براى آنكه بعد از تو زندگى كنيم؟ خداوند هرگز چنین نیاورد.

حضرت
رو كرد به فرزندان عقيل و فرمود:

شهادت
مسلمبن عقيل شما را كافى است. من شما را رخصت دادم هر كجا خواهيد برويد.

عرض
كردند: سبحان اللّه! مردم با ما چه گويند و ما به جواب چه بگویيم؟ بگویيم دست از
بزرگ و سيد خود برداشتيم و ایشان را در ميان دشمن گذاشتيم. نه به خدا سوگند! ما چنين
كار ناشايسته‌ای نخواهيم كرد. بلكه با دشمن تو قتال كنيم تا بر ما همان آيد كه بر
شما آيد.

مسلم
بن عوسجه برخاست و عرض كرد:

آيا
ما آن كس ‍ باشيم كه دست از تو بکشیم. به كدام حجت در نزد حق‌تعالى عذر بخواهيم، من
از خدمت شما جدا نشوم و تا شمشير در دست من باشد با دشمنان محاربه خواهم كرد.
به چه نحو اين خدمت را به انجام نرسانم، حال آنكه يك شهادت بيش نيست و پس ‍ از آن
كرامت جاودانه است
.

حتما بخوانید   خلیفةالله اساس سخنان الهی را به جامعه منتقل می‌کند

امام
حسين عليه‌السلام در آن شب فرمود خيمه‌هاى حرم را وصل به يكديگر بر پا كردند و بر
دور آنها خندقى حفر كردند و از هيزم پر نمودند كه جنگ ازيك طرف باشد و حضرت على
اكبر عليه‌السلام را با سى سوار و بيست پياده فرستاد كه چند مشك آب با نهايت خوف و
بيم آوردند. پس اهل بيت و اصحاب خود را فرمود كه از اين آب بياشاميد كه آخر توشه
شما است.

تمام
آن شب را به عبادت و دعا و تلاوت و تضرع و مناجات به سر آوردند و صداى تلاوت و
عبادت از خیمه آن حضرت بلند بود.
در
آن شب سى و دو نفراز لشكر عمر سعد به خیمه آن حضرت اضافه شدند.

انتهای پیغام/ ۱۶۱

امیدواریم نوشته “آبی که از روی کینه بر امام بسته شد/ یک شب فرصت برای نماز و مناجات” مورد قبول علاقه مندان قرار گرفته است.

منبع

نویسنده : 
تاریخ انتشار : مهر ۹, ۱۳۹۶
دسته بندی : فرهنگ و هنر

دیدگاههای کاربران