حضرت امام پرسش کردن از زیردست را کسر شان نمی‌دانست

در باب حماسه و جهاد نوشته ای داریم با عنوان “حضرت امام پرسش کردن از زیردست را کسر شان نمی‌دانست” که امیدواریم مورد بهره برداری شما قرار بگیرد.

گروه حماسه و جهاد دفاع پرس: محافظان بیت حضرت امام (ره) طی سال‌ها، افتخار و شرف حراست از وجود مبارک امام (قدس سره) را داشتند و به دلیل کثرت تردد به بیت معظم‌له و نشست و برخاست در آن از نزدیکان ایشان شمرده می‌شدند. پیشتر شخصیت والای امام راحل را از زبان تیموری یکی از محافظان بیت می‌خوانید:  

یکی از مسایل بسیار مهمی که در زندگی حضرت امام (ره) وجود و ارزش مخصوصی داشت نظم در امور بود. ایشان تمام کارهایشان حاوی شکل مخصوصی بود. همه برنامه‌های حضرت امام روی ساعت مشخصی انجام می‌‌شد. از استحمام گرفته تا قدم زدن، نماز، مطالعه و مرور مطالب سیاسی کشور و حتی دیدار با نزدیکان خویش بر مبنای نظمی ویژه بوده است و نقل شده که وقتی ایشان در قم بودند، مغازه‌داران آن شهر ساعت‌های خود را بر مبنای عبور امام(ره) تنظیم می‌کردند. مثلا اگر امام راحل راس ساعت ۵ از مقابل مغازه‌ای عبور می‌کردند، هر روز عبور ایشان راس همین ساعت انجام می‌گرفت. ایشان حتی ساعت خواب مشخصی داشتند که راس ساعت ۱۰ شب می‌خوابیدند و خیلی قابل توجه این است که هیچ وقت این نظم امام (ره) به هم نمی‌خورد. امام راحل هر شب یک ساعت و نیم قبل از اذان صبح نماز شب می‌خواند و این امر هیچ موقع تغییر نمی‌کرد. به علاوه از طرف دیگر نیم ساعت قبل از اذان ظهر شروع به قرائت قرآن می‌کردند و درست وقت اذان برمی‌خاستند تا نماز را به جای آورند.

حتما بخوانید   روزشمار دفاع مقدس (13 آبان)

در باب نظافت نیز امام (ره) حساسیت مخصوصی داشتند، به طوری که حتما هفته‌ای دو بار و آن هم روز‌های سه‌شنبه و جمعه لباس‌هایشان را تعویض می‌کردند و در بیشتر مواقع لباس سفید می‌پوشیدند. امام (ره) اکثر اوقات که میل به چای داشتند، خود برخاسته و چای می‌ریختند. گاهی اوقات که ما در خدمت ایشان بودیم، اگر ضروری بود که کاری انجام بدهند، خود برخاسته و به انجام کار می‌پرداختند و بعد از اتمام کار بازمی‌گشتند.

اخلاق حضرت امام (ره) واقعا نمونه بود. معمولا اگر شخصی پیر شود، به دلیل ایجاد تنگ، همه از ایشان متواری می‌شوند. در صورتی که اهل بیت حضرت امام (ره) هر گاه پیش ایشان بودند از بزرگ و کوچک همه می‌آمدند و دور آقا را می‌دریافت کردند و در یک ساعت واضح که می‌آمدند، با هم می‌گفتند و می‌خندیدند. امام یکدفعه به آنان پرخاش نمی‌کرد و اگر یکدفعه بستگان بچه‌ها را نمی‌آوردند، امام راحل ناراحت می‌شدند و می‌گفتند که چرا بچه‌ها را نیاورده‌اید؟

از دیگر خصوصیات بارز امام (ره)، تقید ویژه ایشان در انجام عبادات و فرایض بود. به طوری که وقتی در بیمارستان بستری بودند علی رغم ناراحتی‌های جسمی و روحی فراوان با چنان صلابت و استواری نماز را قرائت می‌کردند که همه می‌شنیدند. با استناد به اینکه ماسک اکسیژن بر دهان و بینی حضرت امام نصب بود، ایشان نماز را به سادگی می‌خواندند. با این وجود وقتی نمازشان تمام می‌شد ما نمی‌توانستیم سخنان حضرت امام را بشنویم و این موقعیت برای ما تعجب آور بود که چگونه ایشان موقع نماز آنقدر فصیح کلمات را ادا می‌کنند.

حتما بخوانید   بازدید دریادار سیاری از پایگاه دریایی پسابندر در نقطه صفر مرزی با پاکستان

خاطره‌‎ای از حضرت امام دارم مرتبط به یکی از شب‌های ماه مبارک رمضان می‌شود. نیمه شبی برای انجام کاری مجبور شدم که از مقابل اتاق امام (ره) گذر کنم و در لحظه عبور متوجه شدم که امام گریه می‌کنند، واقعا مرا تحت تاثیر قرار دادند که به چه نحو در آن موقع از شب با خداوند راز و نیاز می‌کردند.

برخورد امام (ره) با مردم در محوطه بیت بسیار متین بود. خاطرم هست که روزی آقا در لحظه قدم زدن به یکی از مردم انتظامات برخورد کردند و درختی را نمایش داده و پرسش کردند: «اسم این درخت چیست؟» آن برادر به اشتباه فکر کردند که امام درخت دیگری را نشان می‌دهند و گفته بود که درخت کاج است و در این موقع حضرت امام پرسش کرده بودند که شما می‌دانید من کدام درخت را می‌گویم؟ بعدا آن برادر متوجه شده بود که منظور امام درخت دیگری است و گفته بود اسم این درخت را نمی‌دانم. فردای آن روز این برادر از دیگران پرسش کرده بودند و وقتی که امام آمده بودند از آنجا عبور کنند گفته بود آقاجان اسم این درخت اقاقیا است و امام ضمن تشکر از وی گفته بودند که خودم از شخص دیگری پرسش کردم. این نمایش دهنده این است که امام هیچ غروری نداشتند و با استناد به مقامی که داشتند، کسر شان خود نمی‌دانستند که از مردم پایین دست خود پرسش کنند.

من به دفعات پشت سر آقا در صف نماز جماعت ایستاده‌ام. امام (ره) در بیشتر مواقع در نماز جماعت رعایت مامومین را نیز می‌کردند و نماز را طولانی نمی‌کردند و طوری نماز را ساده برگزار می‌کردند که اگر شخص دیگری جای آقا بود، من فکر می‌کردم که نماز ایشان اشکال دارد. نماز اول در جماعت بسیار ساده و پرمحتوا بود. برخورد امام راحل با ما طوری بود که من حتی از پدرم انتظار نداشتم. وقتی که خدمت امام (ره) می‌رسیدیم و می‌خواستیم از اتاق خارج شویم باز میل و شور و شوق دیدار امام سراپای وجود ما را فرا می‌گرفت. امام با اینکه پشت ابرجنایتکاران دنیا را به لرزه درآورده بود، هیچ گاه از ذکر خدا غافل نبودند و در همه حال ذکر خداوند بر زبان و قلب ایشان جاری بود. به طوری که هر روز نیایش همان روز را به جای می‌آوردند. لحظه وضو گرفتن و حتی در بیمارستان که بستری بودند حتما رو به قبله وضو می‌دریافت کردند. نمونه دیگری از مواردی که من خود بیننده بودم، در شب‌های حمله رزمندگان بود که تا سحر برای برادران رزمنده دعا می کردند و نکته دیگر اینکه ایشان علاقه شدیدی به سیدالشهدا (ع) داشتند و هر گاه اسم ایشان می‌آمد منقلب می‌شدند و با آوردن اسم امام حسین (ع) چنان گریه می‌کردند که گویی می‌خواهد روح از کالبدشان جدا شود.

حتما بخوانید   امنیت گردهمایی بزرگ اربعین حاصل خون شهداست

انتهای پیغام/ ۱۳۱

امیدواریم نوشته “حضرت امام پرسش کردن از زیردست را کسر شان نمی‌دانست” مورد قبول علاقه مندان قرار گرفته است.

منبع

نویسنده : 
تاریخ انتشار : خرداد ۱۳, ۱۳۹۷
دسته بندی : حماسه و جهاد

دیدگاههای کاربران